( آيهء 41 ) وَ جَعَلْنهُمْ أَلِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ يَوْمَ الْقِيمَةِ لَايُنصَرُونَ تفسير : و ايشان را در اين جهان پيشوايانى قرار داديم كه به واسطهء كفر و طغيانشان مردم را به سوى آتش ؛ يعنى به عمل‌هايى كه موجب دخول در آتش جهنّم باشد مانند كفر و معصيت و عناد و طغيان دعوت مىكنند . وَ يَوْمَ الْقِيمَةِ لَايُنصَرُونَ : و روز قيامت يارى كرده نخواهند شد ؛ يعنى ناصر و معاونى عذاب را از ايشان باز نخواهد داشت و از طرف هيچ شفاعت‌كننده‌اى يارى نمىشوند . تنبيه : ذات اقدس الهى ، حكيم على الاطلاق است ، و تمام افعال او بر وجه حكمت و مصلحت مىباشد ، و انبيا را فرستاده تا به آنچه باعث ارشاد و صلاح و خير و سعادت مردمان است امر فرمايند و از آنچه موجب شرّ و فساد و شقاوت ايشان است نهى نمايند . و ممكن نيست كه خداى تعالى رؤساى كفر و ضلال را پيشوايان مردم براى دعوت مردم به كفر و ضلالت كه سبب دخول در آتش است قرار داده باشد ؛ زيرا اين ، خلاف حكمت و نقض غرض است ، و ذات الهى از آن منزّه باشد . پس براى آيه چند معنى احتمال داده مىشود كه يكى از آنها اين است : به جهت عناد و انكار و كفرشان ، الطاف خود را از ايشان منع نموديم و ايشان را در وادى خذلان فرو گذاشتيم و كسانى كه مانند خود آنها هستند ايشان را ائمه و مقتداى خود گردانيده‌اند . در كافى از حضرت صادق عليه السلام روايت شده است كه فرمود : به درستى كه در كتاب خدا دو امام مذكور است : يكى آن كه مردم را به امر خدا هدايت مىكند نه به امر مردم ، و امر خدا را بر امر خود ، و حكم خدا را بر حكم مردم ، مقدم مىدارد ؛ و آنها كسانىاند كه خدا در حق آنها فرموده است : وَ جَعَلْنهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا ، و ديگر امامى كه مردم را به سوى آتش